Nezaket'le

Nezaket kışın karanlıkta otobüste tıklım tıkış işe giden, bir misafir gelse mutfaktan çıkamayan, aman yeğenimi evladım gibi sahipleneyim, aman babamın hastane randevusu için koşturayım, aman şu kırılmasın, aman bu lafımdan incinmesin diye diye incelmekten kırılan herkes.

Ağzında altın kaşıkla doğmayan, oyunda da geçtiği üzere “öyle ablan gibi bir güzelliğin de yok ki iyi bir evlilik yapsan, bence yol yakınken mücadeleye başla, işin zor bu hayatta” diye genel tanıma uyan sen, ben, biz, o…

İşte Nezaket hanım, ta kendisi.

Ve yalnız bir kadın, kozasında…

.Önce kendi öz ailesi burnundan getirmiş. Umursamaz bir baba, ruh hastalıklı bir anne. Karlı bir ikindi sonrası okuldan gelip donmuş ellerini sobada ısıtmaya çalışırken, peynir tabağına kazara sallayacağı bir fazla çatal ihtimaliyle yolu kapıdaki Hacı Hasan amcanın eski Hippi boyalı hurda minibüsüne kadar ancak çıkabilen bir çaresiz insan. Nezaket hanım ince bir kadın.

Finalde, onu yolcu edelim.’ NEZAKET’LE